Wij zijn een gezin dat bestaat uit Ger en Marjon en onze kinderen Nick (17) en Joyce (15).
Van 20 juli tot 19 augustus 2006 hebben wij onze tweede rondreis door Amerika gemaakt.
Tijdens de reis hebben wij een "live" weblog bijgehouden. Dit reisverslag kun je hieronder lezen. Veel plezier.

Omdat er veel foto's in het verslag staan kan het lang duren voor de hele pagina geladen is. Je kunt ook het verslag van dag tot dag bekijken dat gaat sneller (zie zijkolom)
Als je de foto's iets beter wilt bekijken kun je er op klikken, ze worden dan vergroot.
Wil je alle foto's bekijken die we tijdens deze reis gemaakt hebben, kijk dan op onze aparte fotopagina

Als we net in slaap gevallen zijn gaat de wekker alweer. Het is 02.15.

Met veel moeite staat iedereen op. We kleden ons aan en stoppen de laatste spulletjes in de koffers. Dan lopen we naar de ingang van het hotel waar als het goed is de shuttle om 03.20 klaar moet staan.

De shuttle komt twintig minuten te laat maar gelukkig hebben we de tijd ruim genomen.

De balie van Nortwest is nog gesloten maar we staan bijna vooraan in de rij. Op grote borden staat dat we, in verband met de verscherpte veiligheidsmaatregelen, geen liquids mee aan boord mogen nemen. Gelukkig wisten we dat al en hebben Nick en Joyce hun bril opgedaan inplaats van hun lenzen in. Ger mag zijn oogdruppels ook niet meenemen en dat is wel vervelend op zo’n lange vlucht  .

Na tien minuten wachten kunnen we bij de automaten inchecken. Het lukt echter niet en ook de mevrouw van NWA die ons te hulp schiet krijgt het niet voor elkaar. Dus worden we handmatig ingecheckt.

Mijn koffer blijkt 10 pond te zwaar te zijn en die van Ger 3 pond. De 3 pond van Ger kunnen er nog bij Nick bij en mijn tien pond halen we uit de koffer en doen het in een rugzak. Aangezien Nick geen handbagage heeft (alleen de laptop) kan dat mooi op deze manier opgelost worden. Na een paar keer  opnieuw wegen zit mijn  koffer precies op 50 pond. We mogen door zonder te betalen.

Als we door de security gaan moet ik terugkomen en wordt mijn hele tas doorzocht. Nadat ze er van overtuigd zijn dat ik geen gevaar ben, mag ik doorlopen.

We hebben nog tijd voor een kop koffie en een broodje. Bij Starbucks staat een lange rij maar ik sluit toch maar aan, want verder is er alleen een hamburgerrestaurant. Ik koop een paar croissants en plakken cake en natuurlijk koffie en hot chocolate. We eten het bij de gate op.

Dan kunnen we het vliegtuig in. Omdat in Nederland onze vlucht op het laatste moment veranderd was hebben we geen stoelen bij elkaar kunnen krijgen. Ger en ik zitten naast een stevige mevrouw op rij 36 en Nick en Joyce naast een nog stevigere man op rij 22.

Als de motoren gaan draaien en we denken te vertrekken komt het bericht wat we al eerder gehoord hebben en waar we ook voor vreesden. Er is een technische probleem en we hebben een delay van waarschijnlijk een kwartiertje. De accu moet verwisseld en we worden even in het donker gezet.

Wij zijn niet blij want we hebben in Minneapolis maar 1.13 om over te stappen, wat al niet zo ruim is. Ik ben bang dat we onze aansluiting gaan missen.

Het “kwartiertje”wordt uiteindelijk 57 minuten en als we in Minneapolis aankomen hebben we dus precies 16 minuten om in het volgende vliegtuig naar Detroit te komen.

Dankzij de medewerking van de stewardess en de andere passagiers mogen we, samen met nog een paar mensen, als eerste het vliegtuig uit. We rennen door de vertrekhal maar ik kan Ger, Nick en Joyce niet bijhouden. Gelukkig komt er net een karretje langs en ik mag meerijden. Gelijktijdig met de anderen kom ik bij de gate aan. We hebben nog precies 4 minuten over.

Uitgeput laten we ons in onze stoelen zakken, waar we te horen krijgen dat er “a slight delay”is.

Hadden ze ons dat niet eerder kunnen vertellen?

Gelukkig duurt dit oponthoud echt maar een kwartiertje en we komen op tijd in Detroit aan, het vliegveld waar we niet zulke goede herinneringen aan hebben.

Aangezien onze magen inmiddels aardig beginnen te knorren maken we nog snel even onze laatste dollars op bij Burger King en Starbucks.

Dan snel naar de gate waar ze al aan het inchecken zijn.

In dit vliegtuig zitten we gelukkig wel bij elkaar. De vlucht naar Amsterdam verloopt verder voorspoedig. Nick, Ger en ik slapen zowaar een paar uurtjes. Alleen Joyce kijkt met wijdopen ogen vier films achter elkaar.

De volgende ochtend om 7.15 Nederlandse tijd komen we op Schiphol aan. De zus van Ger en haar man zijn met twee auto’s waaronder de onze naar Schiphol gekomen, waardoor we met onze eigen auto naar huis kunnen rijden. Het is wel even wennen, de auto is ineens heel laag en Ger moet weer schakelen.

Het is gelukkig heel rustig op de weg en binnen een half uur zijn we al in IJmuiden.

Het huis ziet er heel vreemd uit na een maand afwezigheid en de stapel post is gigantisch.

Ik besluit op te blijven en meteen in het Nederlandse ritme proberen te komen, de anderen gaan naar bed.

En zo is er een einde gekomen aan onze tweede reis naar Amerika. We hebben het weer geweldig naar onze zin gehad. Het was vermoeiend maar absoluut de moeite waard. We hebben heel veel gezien; prachtige natuur en veel dieren.

Naar mijn gevoel zijn we nog lang niet uitgekeken. In de toekomst zullen we waarschijnlijk nog wel een keer teruggaan naar dit schitterende land.

Om half negen vertrekken we uit het hotel en rijden naar de vlakbij gelegen Denny’s om te ontbijten. Als we onze buiken volgegeten hebben verlaten we Williams en gaan op weg naar de Grand Canyon. Via de 64 rijden we in ruim een uur naar de South Rim.

Bij Mather Point parkeren we de auto en werpen weer onze eerste blik in de Canyon. Hoewel we dit uitzicht al een keer gezien hebben maakt het toch weer indruk op ons. Het blijft een machtig stuk natuur. De lucht is mooi helder, op een paar wolkjes na, dus we kunnen heel ver kijken. Nu we een verrekijker hebben kunnen we ook in de diepte bij de Colorada rivier de huisjes zien liggen waar je kunt overnachten. Dat lijkt me geweldig maar die tocht is veel te zwaar. Ook zien we beneden paarden staan. We lopen een stukje langs de Rim en rijden dan naar Yavapai Point waar we ook weer vele foto’s maken. Het is een stuk drukker dan de vorige keer dat we hier waren. Jammer want je moet bijna in de rij om foto’s te maken. Ook hier staan weer een paar bussen Japanners.

Via de 180 gaan we richting Flagstaff. Ik rijd en weet meteen weer waarom ik meestal Ger laat rijden, ik val bijna in slaap op die eenzame wegen.

Het is leuk om weer even door Flagstaff te rijden, Nick herkent meteen het winkeltje waar hij vorige keer cd’s gekocht heeft.

Na Flagstaff begint het, net als we een picknickplaats zoeken, heel hard te regenen en te onweren (naar mijn gevoel regent het altijd bij Flagstaff). Dan maar naar de Burger King, daar waren we nog niet geweest deze vakantie J

Bij Camp Verde rijden we onder de regenwolken uit en breekt het zonnetje weer door. Hier halen we koffie bij dezelfde Starbucks als op de heenweg. Het cirkeltje is rond.

Om 17.15 komen we in Phoenix aan. Gisteravond hebben we via internet een super 8 bij het vliegveld geboekt. Dit motel heeft een gratis airport shuttle, dus kunnen we de auto vanavond al inleveren. Dat komt goed uit want we moeten al om 04.00 op het vliegveld zijn. Het motel is snel gevonden en als we op onze kamer zijn treffen we alvast de voorbereidingen voor morgen. De koffers worden opnieuw ingepakt en alle overbodige troep gooien we weg. De koelbox maken we leeg en schoon en laten we achter.

Dan rijden Ger en ik naar Alamo.

Als we de auto inleveren vraagt de vreselijk chagrijnige man van Alamo of we de tank wel volgegooid hebben. Nee natuurlijk niet, want we hebben een Gold Pakket en dan krijg je een volle tank gratis. Hij beweert van niet en dat we dan $ 6,30 per gallon moeten betalen. Op ons protest geeft hij ons een bonnetje. Als we vragen hoe het nu verder gaat zegt hij dat we vanzelf wel de afrekening krijgen. Nou, ik dacht het niet hoor! Nijdig lopen we naar het kantoortje en doen ons beklag. Daar worden we vriendelijker geholpen en wordt ons verteld dat wij gelijk hebben. Gelukkig maar want we hebben helemaal geen zin in toestanden maar we willen ook niet meer betalen dan nodig is.

Op het kantoortje willen we de hotelshuttle bellen maar dat kan helemaal niet, wordt ons verteld. Shuttles mogen hier niet komen, we moeten eerst met de bus naar het vliegveld en daarvandaan bellen om opgehaald te worden. Daar balen we van want het is bloedheet, maar we hebben weinig keus en stappen in de bus.

Op het vliegveld aangekomen bellen we naar Super 8 en na twintig minuten wachten bij een halte worden we opgepikt door de shuttle. De chauffeur in de bus heeft babbelkoekjes gegeten, hij ratelt de hele rit aan één stuk door.

Bij het motel teruggekeerd is het al bijna half tien. Toch willen we nog wat eten want morgenochtend hebben we geen tijd om te ontbijten en we weten niet wat er op het vliegveld te krijgen is. We halen we Nick en Joyce op en lopen naar het naast het hotel gelegen restaurant. Het ziet er leuk uit van binnen, helemaal in de stijl van de jaren 50.

Het eten is niet geweldig maar het vult in ieder geval onze magen.

Dan gaan we snel naar bed, we kunnen nog net drie uurtjes slapen.

Vanochtend ben ik vroeg opgestaan om het verslag af te maken. Het kostte gisteren zoveel tijd om de foto’s op te laden dat ik maar gestopt ben.

Om negen uur ben ik klaar. Iedereen is inmiddels gedoucht en aangekleed. Ik bel nog even met mijn broer Paul, de berichten over mijn moeder zijn nog steeds triest. Gelukkig kan ik haar over een paar dagen eindelijk opzoeken.

We bellen naar de balie om de koffers op te laten halen en om de auto voor te laten rijden. Wat een luxe!

Dankzij de aanwijzingen van het hotel rijden we gemakkelijk Las Vegas uit. Het is inmiddels elf uur en we hebben nog steeds niet ontbeten. We denken snel ergens een Denny’s te vinden maar dat valt tegen. Als je ze zoekt zijn ze opeens nergens te bekennen.

Als we in Boulder City aankomen besluiten we toch maar iets te eten want de volgende 75 mijl is woestijn en daar zullen we zeker geen restaurant tegenkomen. De kinderen hebben wel trek in een hamburger ( hoe is het mogelijk) en wij kopen een sandwich bij Subway. Die eten we, vergezeld van een koffie, op het terras van Starbucks op.

Dan gaan we weer verder. Tot mijn verbazing voert deze weg ons recht over de Hooverdam. Ik dacht dat we erlangs zouden gaan. Nou ja, ook wel leuk, hebben we die ook maar weer gezien. De dam is reusachtig maar eerlijk gezegd zijn we niet heel erg onder de indruk. Het is er bovendien erg druk. Als we over de dam zijn stoppen we even voor een foto en vervolgen dan onze reis.

De volgende 70 mijl is saaie kale woestijn. Daarna nemen we bij Kingman de 40 East.  Bij Seligman aan de oude route 66 maak ik nog een paar foto’s van een gebouwtje met allemaal reclamepoppen erop.

Om vier uur komen we in Williams aan. We overleggen even en besluiten hier te overnachten en morgenochtend toch nog even naar de Grand Canyon te gaan, we zijn er nu zo dichtbij.

We vinden een Travellodge. Voor het eerst gebruiken we een coupon en kost de kamer ons maar $ 42,-De kamer is een beetje oud maar wel ruim en er is een goede internet verbinding.

We gaan meteen het leuke plaatsje Williams in. We bekijken de oude gebouwtjes en de leuke winkeltjes. Ik koop een paar leuke mokken van Coca Cola en van Betty Boop en dan beginnen onze magen te knorren. Uit Cruiser Café 66 komen heerlijke geuren dus daar gaan we naar binnen. Het restaurant ziet er heel leuk uit van binnen. Overal hangen en staan voorwerpen uit de jaren 50. We eten steaks en hamburgers en na het eten koop ik in het restaurant nog een paar blikken reclameplaten voor onze muur in de gang. Eén voor hotdogs, één van een diner en de laatste is een reclame voor Budweiser.

We wandelen nog even rond om het eten te laten zakken en daarna gaan we terug naar het hotel waar we nog even tv kijken en internetten. Dan gaan we naar bed want morgen willen we weer vroeg op.

Omdat we toch wel aardig moe waren van gisteren (we zijn ook geen 18 meer) hebben we heerlijk uitgeslapen. Pas om elf uur zitten we aan een laat ontbijt bij Denny’s. Het is er beredruk en we moeten lang op ons eten wachten. Maar we hebben de tijd en de serveerster is erg aardig en maakt af en toe een praatje met ons.
Na een uitgebreid ontbijt lopen we de Strip weer op, maar nu de andere kant uit richting MGM. Ik wil namelijk heel graag wat foto’s in het daglicht maken. ’s Avonds lukt het me niet door alle flikkerende lichtjes. Daar heb ik een statief voor nodig en ik heb geen zin om dat mee te gaan slepen.
We besluiten dus een uurtje over de Strip te gaan lopen. Dat worden uiteindelijk drie uur. Als je eenmaal gaat lopen blijf je doorgaan, nog even hierin, nog even daar kijken. Voor je het weet is de middag al half om.
Ook gaan we weer even een bezoekje brengen aan Build a Bear in het Aladdin hotel. Die beren zijn zo leuk. Je zoekt er één uit , vult ze zelf met behulp van een medewerker, er gaat een hart in en dan kun je ze zelf helemaal aankleden.

We kopen enorme bekers frisdrank en frappucino’s om koel te blijven. Om vier uur is het zo warm geworden dat Joyce er helemaal beroerd van wordt, dus gaan we terug naar het hotel. Niemand heeft zin om naar het zwembad te gaan , het is veel te heet en te druk. Joyce gaat even op bed liggen en ook Ger doet even een tukje. Ik schrijf wat verslagen en upload de foto’s wat heel erg langzaam gaat.

Als we wat uitgerust zijn gaan we weer op pad. Het is onze laatste avond hier en die willen we natuurlijk niet op onze hotelkamer doorbrengen.
We eten eerst wat en dan slenteren we weer wat rond op de Strip. We hebben de Sirens Show bij Treasure Island nog niet gezien maar daar is het zo druk dat we geen zin hebben om te wachten. De mensen staan al een uur klaar voor het hotel om de show te zien, dat hebben wij er echt niet voor over. We lopen nogmaals door het Venetian, waar we voor Joyce één bolletje ijs voor $ 5,-kopen ( wel heel lekker) en daarna kijken we in de etalages van de dure winkels in de Fashion Show Mall. Hier zie je Cartier, Chanel en nog veel meer dure merken.

Na weer een koffie bij Starbucks zijn we net op tijd bij Treasure Island om nog een staartje van de show te zien. Wel leuk om te zien maar naar mijn gevoel niet bijzonder genoeg om een uur voor in de rij te staan.
Langzaam lopen we weer terug naar ons hotel en daar aangekomen drinken we weer even een drankje op het terras op straat. Ook nu krijgen we niet genoeg van het kijken naar de mensen die in één onafgebroken stroom voorbijlopen.
Moe maar voldaan zoeken we om middernacht onze hotelkamer weer op.
Morgen gaan we richting Phoenix. We rijden via Williams en als we daar een beetje op tijd zijn nemen we misschien nog even een kijkje bij de Grand Canyon.
Dit is waarschijnlijk het laatste bericht van ons vanuit Amerika. Vrijdag vertrekken we weer naar ons koude kikkerlandje en we hebben er helemaal geen zin in. De laatste twee dagen van het verslag zal ik in Nederland schrijven.

Ook vandaag hebben we weer laat ontbeten en om tien uur vertrekken we pas uit het hotel. Nog even bij de Albertsons de mail opgehaald en daarna koffie gehaald bij Starbucks. Joyce heeft de Frappucino Vanilla Bean ontdekt, die is erg lekker.

Joyce heeft zaterdag een joggingbroek gezien bij Ralph Lauren en die gaan we toch nog maar even kopen. Nick koopt ook nog een shirtje en moet natuurlijk ook even voor de foto die vreselijke geruite broek aanpassen.

Dan gaan we op weg naar Las Vegas. Het is maar 115 mijl dus we nemen de scenic route, anders zijn we veel te vroeg in het hotel om in te checken. Vlak voor Mesquite rijden we onze achtste staat van deze vakantie binnen: Nevada. De klok gaat een uur terug hier. In Mesquite kijken we even rond, maar het stelt niet veel voor. Alleen wat casino’s en resorts, erg saai.
Bij Glendale slaan we van de snelweg af en rijden de 169 op. Het landschap is hier erg dor maar af en toe komen we door een dorpje, waar de huizen verrassend groene gazonnetjes hebben.

Lake Mead is een oase in dit gebied. Het water is felblauw. We stoppen even bij Overton beach maar daar is niet veel te beleven. Het is een kaal rotsachtig strand met twee aanleghaventjes voor boten. Op het meer is geen boot te zien. Het is bloedheet, ruim over de 40 graden, dus we stappen weer snel in de koele auto. Het lijkt Death Valley wel.Het landschap is wel heel mooi, de weg slingert zich tussen roze en gele rotsen door. Overton is een redelijk welvarend plaatsje met mooie huizen. Toch moet ik er niet aan denken om hier te wonen in de woestijn.

Als we richting Valley of Fire rijden verandert het landschap. Op de voorgrond de gele woestijnrotsen en in de verte diep rode rotsen van Valley of Fire. Onwijs mooi, alsof je midden op de maan rijdt.

Valley of Fire is 150 miljoen jaar oud, het bestond al in de tijd van de dinosaurussen.

We stoppen aan het begin van het park bij “Lone Rock” Er staat één picknicktafel precies onder een eenzame overhangende rots. Een ontzettend leuk plaatsje en, niet onbelangrijk, we zitten in de schaduw.

Het is doodstil om ons heen, alsof we alleen op de wereld zijn. We bedenken ons dat we over een kleine anderhalf uur midden in de chaos van Las Vegas zullen zitten, en kunnen ons dat haast niet voorstellen.Dit park is echt ongelooflijk mooi. Het lijkt of je terug bent gegaan naar de tijd van de prehistorie.

Als we gegeten hebben rijden we een weggetje in bij het Visitor Center en dan komen we in het allermooiste gedeelte van het park. De kleuren zijn hier fantastisch mooi, ze verlopen van rood naar roze naar okergeel en zelfs een beetje groen. De lucht erboven is helderblauw en geeft een scherp contrast met de punten van de rotsen. Het is echt een heel bijzonder park, het lijkt wel of we rondlopen in de prehistorie. We zijn danig onder de indruk.

Na dit bijzondere uitstapje rijden we echt door naar Las Vegas. Om vijf uur zien we in de verte de contouren van de stad. De hoge Stratosphere Tower is al van verre te herkennen. We zitten midden in de spits, dus de overgang is groot. Heel veel rijbanen en overal politie, het is even wennen.Toch vinden we het wel leuk om hier weer terug te komen en we herkennen meteen een aantal plekjes. Het Flamingo hotel hebben we snel gevonden.

We besluiten de auto niet in de parkeergarage te zetten, maar naar Valet Parking te rijden. Wat een luxe. Je geeft gewoon je autosleutels af en de auto wordt voor je geparkeerd. Voor onze bagage wordt een zgn. “bellboy “geroepen. We krijgen een nummer dat we moeten bellen als we op de kamer zijn, dan wordt onze bagage naar boven gebracht. Het is allemaal gratis, hoewel we natuurlijk wel een tip moeten geven aan degene die de auto wegbrengt en de man die onze koffers brengt.
We staan direct bij de ingang en lopen heel relaxed zonder bagage het hotel binnen om in te checken..

We zijn bijna meteen aan de beurt en lopen door het hotel naar onze kamer. Het is een enorm hotel met binnen in de hal allerlei winkels en restaurants. Onze kamer is op de   vijftiende verdieping en heeft een raam van bodem tot plafond met een mooi uitzicht op Las Vegas.

Aangezien we enorme honger hebben lopen we meteen de Strip op om ergens te gaan eten. Dat doen we bij een Food Court. Daar zijn allerlei verschillende kleine restaurantjes. Hamburgers, Subway broodjes, Pizza, Chinees, Italiaans. Iedereen kiest wat hij lekker vindt en we eten het in het midden aan een tafeltje op.

Als we verzadigd zijn, lopen we de Strip op. Het is nog steeds warm en erg druk. Maar wel heel leuk. We lopen verschillende hotels binnen en bekijken de spuwende vulkaan bij het Mirage hotel. In het Venetian bekijken we de zingende gondeliers met in hun bootjes, hoe kan het anders, genietende Japanners. Overal op straat klinkt muziek en in de casino’s is het heel druk met gokkende mensen.

Als onze voeten uiteindelijk niet meer verder willen,strijken we even neer op een terrasje voor ons hotel. We vermaken ons nog een uurtje met mensen kijken en dat is het allerleukste in Las vegas. Niet te geloven wat een vreemde mensen hier rondlopen. Hele dikke mensen en heel veel lelijke mannen met knappe vrouwen. Veel vrouwen lopen ook rond in mooie jurken en op hele hoge hakken.

Wat me hier ook opvalt is dat veel oudere vrouwen een korte broek dragen die ze tot vlak onder hun borsten ophijsen en vervolgens stoppen ze hun shirt in hun broek. Charming! Ook zien we een paar oude dikke mensen in een electrisch scootmobiel met een zuurstofslangetje in hun neus. Je zou uren hier kunnen zitten en alleen maar kijken.

Dan zijn we het toch zat, het was een lange dag. we lopen via het casino, door de lange gangen van het hotel naar onze kamer. We melden ons aan op het internet. Dat kost hier wel $11,- per dag en de verbinding is ontzettend langzaam, maar dan kan er in ieder geval weer een verslag geschreven worden. k ben nog een tijd bezig met het uploaden van de foto’s, terwijl de anderen lui op bed t.v. kijken. Als ik klaar ben gaan we slapen, in onze heerlijk koele kamer.

Ook dit hotel heeft problemen met internet, dus vanaag de hele dag niet online.

Daardoor heb ik gisteren ook geen verslag op het weblog kunnen zetten.

Een luie dag vandaag. We ontbijten laat. Het ontbijt in dit hotel is erg uitgebreid. Pannekoeken, diverse muffins, donuts, cereals, perzikken op sap, en je kunt zelf wafels maken.
Daarna gaan we heerlijk luieren bij het zwembad. Het is een heel klein zwembadje maar we koelen in ieder geval even lekker af. Het is erg warm vandaag, dus we liggen meer in het water dan ernaast.

Aan het eind van de middag gaan we naar Albertsons, waar we op de parkeerplaasts een redelijk internet signaal hebben om even de mail te checken.

Daarna eten we bij Applebees, een heel gezellig restaurantje. We hebben een hele aardige waiter, die ons vertelt dat hij in Belgié is geweest en in Zwitserland. Vervolgens vraagt hij of Amsterdam ver van Nederland ligt want daar is hij ook geweest. Als we hem vertellen dat Amsterdam in Nederland ligt schaamt hij zich dood.

Na het eten hangen we wat op de hotelkamer. Ik kijk samen met Joyce een film met Lindsay Lohan en later vier afleveringen van Seinfeld. De rest is aan het puzzelen en aan het lezen.
Een hele luie dag dus, we hebben zelfs geen foto’s gemaakt.

vanochtend hebben we heerlijk uitgeslapen. Pas om tien uur vertrekken we bij het hotel en gaan ontbijten bij El Bambi, een truckerscafé. En dat is een goede keus, het eten is lekker maar wel enorm veel.

Daarna gaan we weer op pad. Eigenlijk zijn we van plan om direct naar St.George te rijden om daar twee dagen te blijven. Maar als we op de borden langs de weg Cedar Breaks NM zien staan kunnen we ons niet bedwingen. Dit park pakken we nog maar even mee. We nemen vanaf Panowan de scenic 143 en dat blijkt een hele mooie weg te zijn. Wel met enorme hellingen, van z’on 13 °.

Als we boven op de top zijn aangekomen (op 10.200 foot) zien we een uitzichtpunt. We lopen er naar toe en zien een heel verrassend landschap in de diepte. Midden tussen de groene bossen waar we nu staan kijken we in een enorme diepe brede kloof met rode, witte en gele rotsen. De rotsen hebben allerlei grillige vormen en doen me heel erg aan Bryce Canyon denken. Heel erg mooi.

Het is maar een korte tour door Cedar Breaks maar absoluut de moeite waard.
We stoppen bij diverse uitzichtpunten en het ene uitzicht is nog mooier dan het andere. Langs de weg staan allemaal gele bloemen, ik kan me voorstellen hoe mooi het hier in de vroege zomer is als alles volop in bloei staat.
Na dit park rijden we verder over een mooie weg naar de Interstate terug. Tussen hoge gele rotsen, groene bossen en langs smalle glinsterende bergbeekjes. Van een hele hoge wand zijn mensen aan het abseilen. Af en toe kijken we in de afgrond in mooie diepe kloven. Als je even tijd over hebt voor deze route is het echt een aanrader.

We rijden de Interstate weer op naar het zuiden. Na ongeveer tien mijl zien we de afslag naar Kolob Canyon en die kunnen we natuurlijk ook niet voorbij rijden. Kolob Canyon ligt in Zion NP aan de noordzijde. Je kunt dit gedeelte van het park helemaal met de auto rijden als je wilt. Er is een scenic drive van 12 mijl.

Op onze vorige reis ben ik helemaal verliefd geworden op Zion dus ik ben erg nieuwsgierig naar het noordelijke gedeelte van dit park.

En ik word niet teleurgesteld. Zodra we het park binnenrijden krijg ik weer hetzelfde gevoel als toen. En ik weet ook meteen weer waarom ik het zo mooi vind: Het is de combinatie van de donkergroene bomen met de dieprode rotsen. Zelfs de wegen in Zion zijn rood en gaan daardoor bijna op in de achtergrond.

Wat zijn we blij dat we hier even gestopt zijn. Wat is Utah toch ontzettend mooi! Als je hier ooit in de buurt komt zet dit park dan op je lijstje samen met Cedar breaks. Je hebt dan Bryce en Zion in het klein en je kunt het makkelijk in een ochtend zien.

De route naar het eind is niet lang en loopt dood, maar er zijn een paar mooie uitzichtpunten en korte trails. Die gaan we vandaag niet lopen, we gaan nu rechtsstreeks door naar St. George. Dit stadje ligt net op de grens van Utah en Nevada en staat bekend om zijn heerlijke klimaat. En inderdaad is het hier heerlijk warm, zo’n 35 ° C. Het is ook een veel grotere plaats dan ik verwacht had. Als we de stad binnenrijden is het heel druk en we zien veel hotels, winkels en restaurants.

Aan de rand van St George vinden we een Best Western ( Coral Hills) met een zwembad voor een hele redelijke prijs. We hebben een mooie ruime kamer met een koelkast en magnetron. We kleden ons om en duiken meteen in het zwembad. Daar blijven we lekker een uurtje relaxen en gaan dan een hapje eten.

Daarna halen we koffie en een frappuchino bij Starbucks en lopen even door een klein winkelcentrum. Joce koopt een leuk shirtje en een petje, en we hebben de slappe lach bij Ralp Lauren als we de fel gekleurde geruite broeken bekijken.

Wat trouwens weer opvalt hier zijn de Japanners. We zijn ze al drie weken overal tegengekomen. Ik heb niets tegen Japanners maar ze gedragen zich erg irritant.

Als je een foto wilt nemen lopen ze gewoon voor je langs en gaan dan recht voor je neus uitgebreid zelf foto’s nemen. Op elke foto die ze maken staat dezelfde persoon met dezelfde glimlach, alleen de achtergrond wisselt steeds.

Ook hier in de kledingwinkel zijn ze erg onbeschoft. De vrouwen passen en kopen diverse kledingstukken en als ze weg zijn liggen de paskamers bezaaid met kleding, die ze gewoon op de grond hebben achtergelaten.

Eenmaal terug in het hotel  doe ik nog een was en krijg ruzie met een vrouw. Ze heeft alle wasmachines in gebruik en de was is al afgelopen. Ik wacht ruim een kwartier of ze op komt dagen en haal dan, zeer tegen mijn gewoonte in, haar kleding uit de machine. Het is al bijna half tien en de wasserij gaat om tien uur dicht. Ik leg de kleding wel netjes op een stapeltje.

Als ze even later arriveert is ze hevig gepikeerd, volgens haar was de was net twee minuten afgelopen. Ik voel me toch een beetje opgelaten, ik hou helemaal niet van dit soort confrontaties. Een tweede was doe ik maar niet, dat komt morgen wel.

We kijken nog wat tv en lezen wat (Nick heeft al vier boeken uit) en gaan dan slapen. Het is nog steeds erg warm.

Allereerst bedankt voor de reacties. Een aantal mensen vroeg zich af of het grizzlyberen waren die we gezien hebben. Het antwoord is nee. Het waren Black Bear. Een beetje verwarrende naam want Black Bear zijn niet zwart maar bruin.
Als het grizzlys waren geweest waren wij denk ik echt heel hard weggerend, die zijn veel groter en gevaarlijker.

Vandaag hadden we een beetje een saaie dag en ik heb maar vijf foto’s gemaakt, maar hieronder volgt toch een klein verslagje.

We staan weer vroeg op, ontbijten eerst in het hotel en doen boodschappen. Dan gaan we naar een sportwinkel waar Ger, Nick en Joyce alledrie hardloopschoenen aanschaffen. Ongelooflijk zoveel goedkoper als die hier zijn. Bovendien heeft deze zaak nog een actie: het tweede paar met 50 % korting.

Pas om elf uur gaan we weer op pad. We rijden van Logan naar de Interstate 15. We willen vandaag tot voorbij Salt Lake City rijden. Wat volgt is een saai stuk snelweg. Bij Salt Lake City wordt het een vijf-baansweg en vrij druk. Maar wij maken gebruik van de carpoolstrook en kunnen lekker opschieten. We rijden door de stad maar voelen geen enkele behoefte om er even een kijkje te gaan nemen, we zijn geen stadsmensen.

Bij het kleine plaatsje Nephi stoppen we even en eten ons broodje in een klein gezellig stadsparkje op. Dan gaan we weer door. We verlaten de I 15 bij Scipio om aan de 89 te proberen een hotel te vinden. De omgeving wordt steeds ruiger, we beginnen de rotsen van Utah te herkennen. Ze zijn alleen nog niet rood, maar wel mooi.
Bij Salina, een lelijk klein plaatsje tanken we en draaien de 89 op. De lucht begint aardig donker te worden, vooral richting Capitol Reef ziet het er slecht uit. We besluiten om die kant dus maar niet op te gaan. We hebben ook eigenlijk niet zo’n zin om de komende twee dagen een lange scenic route te gaan rijden. We hebben zin om even te relaxen en rustig aan te doen. Over 3 nachten hebben we in Las Vegas gereserveerd en het lijkt ons prettig om tot die tijd in een leuk hotelletje met zwembad te verblijven.
Het landschap wordt steeds roder en soms zien we ineens de rotsen die ons aan Bryce Canyon doen terugdenken. Aan de 89 is niet veel te beleven en we kunnen we er geen leuk hotelletje vinden, dus draaien we weer de Interstate op.
Een hotel met zwembad  zal vandaag achteraf toch niet nodig zijn want als we vlakbij Beaver zijn, begint het heel hard te regenen. Zwarte lucht en onweer, we zien horizontale bliksemflitsen. Een heel mooi gezicht,
Het is inmiddels vijf uur geworden dus we stoppen bij Best Western Butch Cassidy Inn en boeken een kamer.
We eten bij het familierestaurant Arshell, dat de eigenaresse van het hotel ons aanbevolen heeft. Het eten is eenvoudig maar goed. Daarna hangen we nog wat op de hotelkamer.
Zoals ik al zei, een saaie dag vandaag.

Om half tien vertrekken we vanochtend uit het hotel. We hebben nog steeds geen internet en daar balen we van. Als we uitchecken komt er een auto aanrijden van Compuservice. Dat is lekker op tijd zeg.

We doen nog een paar boodschappen bij Albertsons en halen een koffie en hot chocolate bij Starbucks. Dan vertrekken we in zuidelijke richting. We hebben de komende vier dagen niets gepland, we zien wel waar we overnachten. We moeten op 14 augustus in Las Vegas zijn.

We nemen de scenic route 89 naar Bear Lake. Het is een hele mooie route, met veel groen. In het begin rijden we door een vlakte, met veel Oostenrijks aandoende blokhutten en hele grote houten huizen.
Na Alpine wordt het landschap wat heuvelachtiger. We rijden langs leuke kleine dorpjes als Freedom en Afton. Om half één rijden we Idaho binnen, onze zevende staat alweer deze reis. We hebben op dat moment precies 3400 mijl gereden.
We stoppen in Montpelier om te tanken, rijden een paar mijl later door Paris en daarna passeren we Bloomington. Deze weg is een gedeelte van de beroemde Oregon trail. Het is een ontzettend leuke route die via allerlei kleine dorpjes voert. In de dorpjes zien we allerlei verschillende huizen, van hele grote tot schattige kleine huisjes met allemaal bloemen en een schommelstoel op de veranda.
De lucht is stralend blauw en we genieten.

Na Bloomington zien we ineens links van ons Bear Lake liggen.De kleur van het water is ongelooflijk blauw, het lijkt wel of het ingekleurd is, heel apart.

Langs het meer zien we allerlei strandjes en er wordt druk gevaren.
Na Garden City gaat de weg stijl omhoog en hebben we een prachtig uitzicht op het meer. We rijden dan op de Logan Canyon Scenic Byway. De weg volgt slingerend de Logan river door het dal. We verlaten Idaho en komen weer in Utah.
Ondertussen hebben we aardig honger gekregen en we zoeken een picknick site. Die kunnen we echter niet vinden maar wel zien we langs de rivier een campground. Volgens een bord mogen we daar ook picknicken, er staan tafels. We moeten geld in een envelopje stoppen en in een bus doen. Net als ik dat wil doen vertelt iemand ons dat we niet hoeven te betalen omdat we alleen maar even een hapje komen eten. Dat weten we ook weer, we kunnen op sommige campgrounds dus ook gewoon even stoppen voortaan. We zoeken een zonnig plekje en stillen onze honger.

Het is erg warm vandaag dus we blijven niet zo lang zitten. De rest van de weg naar Logan is erg mooi maar ook ontzettend bochtig en daar kan de maag van Joyce niet zo goed tegen.

In Logan aangekomen zoeken we een hotel omdat Joyce zich niet zo lekker voelt. We vinden een Super 8 met ‘free wireless internet”. Joyce gaat even op haar bed liggen en wij gaan wat eten halen bij Subway dat we op onze kamer opeten.

De rest van de avond werk ik mijn weblog bij, de rest kijkt tv.